Op zaterdag 3 februari zijn we naar Picton gereden voor de grote oversteek naar het Noordereiland, een boottochtje van zo'n 3,5 uur waar, behalve het plotselinge opduiken van een walvis, zeer weinig aan was. Lamlendigheid was troef, getuige ook de inmiddels geplaatste foto van Wilco (ja Marjo, hij is lief alstie slaapt). Na aankomst in Wellington, de hoofdstad, parkeerden we de camper op een parkeerplaats vlakbij het centrum om vervolgens de stad in te gaan die overspoeld werd door feestvierende rugbysupporters (Sevens-series, winnaar Fiji red.) Het leek wel carnaval zoals de meesten verkleed waren: stewardessen, mannen met paardekoppen en zelfs een roodogige pinguin met een bril. Het grootste gedeelte van de avond speelde zich af in de tot onze grote verrassing daadwerkelijk bestaande pub Molly Malone's (voor de trouwe volgelingen: zie met de Eddies naar Praag).

Na deze alcoholrijke avond dachten wij eens lekker uit te gaan slapen maar daar dachten de marktkooplui van Wellington heel anders over...zij stonden al om 6 uur op de deur te bonzen of we niet op konden tieften. Wilco nam de taak op zich om de bus wat verderop te parkeren maar omdat we ingebouwd dreigden te worden moesten we noodgedwongen om 10 uur al gaan rijden. Gelukkig maar dat de politieauto's hier even schaars zijn als lekkere wijven...Verder was deze zondag een typische kater -dus goede- reisdag, ware het niet dat de route enigszins slingerachtig en ongeplaveid was en dat 64 km lang, waarbij chauffeur Eddy de camper tevens als shovel gebruikte. Uiteindelijk bereikten we het gehuchtje Pipikiri met maar liefst 40 inwoners (als er tenminste niemand in de bak zat) waar de plaatselijke verfrissingspost werd bestierd door een 75-jarig heerschap met een hoop verhalen en mensenkennis. Hij zag nl. gelijk dat Wilco een loodgieter was en wel een waardeloze die op een simpele vraag van hem geen antwoord paraat had...welk een mensenkennis! Vervolgens doorgereden naar Whakapapa-village waar we vroeg te bedde gingen omdat voor drie van ons de barre helletocht over de Tongariro op het programma stond.

Om halftien de volgende ochtend begonnen we aan de beklimming van deze vulkaan die, ondanks wat ons was voorgespiegeld, niet al te zwaar bleek. We deden ongeveer 5,5 uur over de tocht waar ca. 7 uur voor stond en werden nog net niet ingehaald door 50-plussers met Nordic wandelstokken. Al met al een schitterende tocht waar het op de top van 1900 m wel leek alsof we op de maan stonden en tijdens de afdaling het landschap steeds veranderde totdat we onder aan de berg weer in het regenwoud belandden. Daar werden we opgewacht door onze twee corpulente reisgenoten. Hierna doorgereden naar Waitopo waar de hoog aangeschreven chauffeur Eddie van zijn voetstuk viel. Hij had tot nu toe een vlekkeloze indruk achtergelaten maar vond het nu nodig om een vrachtwagen in te halen op de inhaalstrook van de andere rijbaan waar net een Ferrari aan het inhalen was. Nog nooit is een Ferrari zo snel naar de linkerbaan gegaan...

Dinsdag 6 februari besloten we ons vertier eens onder de grond te zoeken en deden we de Black Abyss tour in de Waitomo Caves dat bekend staat om zijn gloeiwormen. Na een korte cursus abseilen seilden we 35 meter ab en kwamen via een kabelbaantje bij de ondergrondse rivier terecht. Daar hebben we ons enkele uren vermaakt met Dark Water rafting, caving, van een waterval afspringen en tegen een andere waterval opklimmen en dit alles onder een 'sterrenhemel' van, letterlijk en figuurlijk, schitterende gloeiwormen. Al met al een onvergetelijke ervaring en met stip in de top 3.                's Middags verder gereden naar Rotorua voor een cultureel verantwoord bezoekje aan het Maori-dorp Mitai. Daar werden we getrakteerd op rituele dansen (haka), muziekvoorstellingen (poi), een ondergronds bereide maaltijd (hangi) en natuurlijk de neusbegroeting (hongi). Erg leuk om een keer te zien hoe de Maori vroeger leefden. Na de maaltijd kon bus 2 mee met de, overigens vrij saaie, bushwalk maar wisten wij veel in welke bus wij hadden gezeten?

 Woensdag 7 februari. Naast de Maori-cultuur en de vele outdooraktiviteiten staat Rotorua vooral bekend om de vele uitspattingen van vulkanische aktiviteit. Dit heeft het stadje de bijnaam Sulphur City opgeleverd en dat is terecht want het stinkt er ongelooflijk naar rotte eieren. 's Ochtends zijn we naar Wai-o-tapu Thermal Wonderland geweest waar Lady Knox, een geiser van zo'n 15 m hoog, met een zakje zeep aan de praat werd gebracht. Ik vond het al zo gek dat ie elke ochtend om exakt kwart over tien begon te spuiten...Daarna een rondje door het park gelopen langs borrelende modderpoeltjes, mini-geisertjes, rokende kraters en stomende bronnen en meertjes.    Echt bizar. 's Middags naar Whakawarewa, het andere vulkanische park, om Pohutu te zien spuiten. Deze geiser kan een waterstraal van 30m hoog produceren maar had er vandaag niet zo heel veel zin in. Dan maar weer een rondje gelopen langs nog meer vulkanische uitspattingen. Vervolgens op weg naar  het schiereiland Coromandel voor een bezoekje aan Hot Water Beach waar de heetwaterbronnen alleen bij laagtij +/- 1 uur te bereiken zijn. Wilco deed nog een hopeloze poging om de uitvoering van 6 uur te halen maar de bochtige wegen maakten dat we pas om half 8 het strand bereikten en ons kampement betrokken in Hahei.

Donderdag 8 februari. De eerstvolgende mogelijkheid om Hot Water Beach mee te maken, was om de onchristelijke tijd van 6 uur de ochtend. Gelukkig was Dick bereid om het wekkertje te zetten en ons erheen te rijden zodat we (sommigen met wat meer enthousiasme dan anderen) naar de heetwaterbronnen konden gaan wroeten. Uiteindelijk kreeg Wilco het een beetje heet onder de voeten en konden we een kuil graven waar echt kokend heet water uit omhoog kwam, bizar. Wilco vond het wel lekker om er in te gaan liggen maar Eddie draaide liever een zware. Na het ontbijt een wandeltochtje naar Cathedral Cove gemaakt wat door de redelijke hitte, of was het toch de korte nachtrust?, enigszins zwaarder werd dan verwacht. Wel leuk overigens zo'n gat in de rotsen, alleen jammer dat het tij het mij onmogelijk maakte om met droge voeten er door heen te komen. Ook apart was het feit dat Eddy's hoofd niet meer op de foto kon... 's Middags doorgereden naar de veelbelovende Bay of Islands.

Vrijdag 9 februari om 8 uur opgestaan om Daan te feliciteren met zijn verjaardag. De wekker was door Wilco op halfacht gezet maar ja dat tijdsverschil...Na een bezoekje aan de indrukwekkende Haruru Falls naar Paihia gereden om in de baai te gaan parasailen, best grappig maar volgens sommigen eindigt deze aktiviteit nog onder de pinguins. We hadden 's middags nog wat tijd over dus besloten we een kayak te huren. Het leek Eddy wel leuk om snorkelspullen mee te nemen want gezien het grote aantal snorkelaars moest dit wel bijzonder zijn...BOEIEN!!! De overtocht naar Russell aan de andere kant van de baai werd zoals u van ons gewend bent in recordtempo beslecht. Dick had alleen tot twee keer moeite met instappen en Wilco juist weer met uitstappen. Aan het einde van de middag werd de camping in Paihia opgezocht, verreweg de makkelijkste etappe deze vakantie met nog geen 15km op de teller.

Zaterdag 10 februari. De slotrit naar Auckland. Er werd gekozen voor de toeristische route door het Waipoua Kauri Forest met een tussenstop bij Te Matua Ngahere, een 2000 jaar oude boom van 5 m doorsnede, en later in Dargaville voor een Mocchachino met een appelpuntje. Na aankomst in Auckland alvast de voorbereidingen getroffen voor zondagochtend en vervolgens een taxi naar het centrum genomen waarbij Dick nog steeds niet wist dat het stuur hier rechts zit. Na een bezoekje aan de 328m hoge Skytower en een urenlange zoektocht naar een internetcafe en een geschikt eettentje was het tijd voor de laatste Speight's, die ons zeer goed smaakten...

Zondag 11 februari werden, na het moeizame wakker worden, nog wat formaliteiten afgehandeld bij de camperboer en op het vliegveld om vervolgens aan de terugreis te beginnen. Op de een of andere manier ging het slapen beter dan de heenreis en na een korte tussenstop in Hongkong landden we maandagochtend op Schiphol waar ons aller Brammie ons opwachtte om ons weer naar het vertrouwde Hazerswou te brengen.

Wederom een topvakantie achter de rug in een onwijs mooi land waaraan ik een hoop mooie herinneringen zal overhouden.