Home 
Reisverslagen Nieuw Zeeland Deel 3
Reisverslagen Nieuw Zeeland Deel 3 | Nieuw Zeeland Deel 3 |
|
|
|
| Geschreven door Eddy | |
| dinsdag, 6 februari 2007 | |
|
De vorige poging om ons verslag te updaten lukte maar half vanwege de belabberde kwaliteit van de computers op de campings in Nieuw Zeeland. Ik was gebleven bij Queenstown waar wij in deze stad van de extreme sporten iets heel stoers dachten te gaan doen, met een jetboat van een snelstromende rivier afvaren met snelheden tot 60 km per uur. Dat dit niet zo stoer was bleek toen we de bus instapten richting de rivier. Wij waren namelijk veruit de jongsten en de gemiddelde leeftijd was zeker boven de 50. Dit nam niet weg dat het een hele spectaculaire ervaring was. In de middag hadden we een lange rit voor de boeg richting Haast. Daar wachtte ons een zonder twijfel zeer bruisende zaterdagavond in Smithy's Taverne, de enige in de omgeving zeer hoog aangeschreven kroeg van dit gehucht met maar liefst 295 inwoners. De rit ernaar toe was adembenemend over steile bergpassen en schitterende landschappen maar toen we allemaal opgetut richting Smithy's liepen bleek dat de kroeg om 22.15 uur al gesloten was. Teleurgesteld dropen we af, een illusie armer. De volgende dag was het doel de FoxGlacier, een van de drie landgletsjers op deze aardkloot.Hier maakten we een 4 uur durende tocht naar toe met als climax dat we een uur konden rondwandelen op het ijs van de gletsjer. Het slechte weer, er valt daar ongeveer vijftien keer zoveel regen als in Nederland, kon deze prachtige tocht niet bederven. Daarna doorgereden naar de andere gletsjer, Frans Jozef en daar op de camping gaan staan. Die avond moesten we even de nare smaak van Smithy's wegspoelen en zodoende werd het ongeveer half vier in The Blue Ice bar. Naar huis toe konden wij ondanks de drank genieten van een prachtige sterrenhemel al hoewel dit slecht te fotograferen was. Op maandag dachten wij met een vliegtuig over de gletsjers en over de hoogste berg in Nieuw Zeeland, Mount Cook (3.800 meter), te gaan vliegen maar het weer verhinderde dit. Als alternatief zijn we toen maar naar de Frans Jozef gletsjer gewandeld al hoewel we niet op het ijs konden komen. In de middag reisden we verder naar Punakaiki dat bekend staat om de pannenkoekvormige rotspartijen in zee voor de kust. Dit was mooi om te zien vooral vanwege het natuurgeweld van de zee die op rotsen beukten en er over duizenden jaren voor zal zorgen dat al deze steentjes verdwenen zijn. Ook staat dit plaatsje bekend om zijn pannekoeken maar de tent waar we die wilde gaan eten hield er zeer flexibele openingstijden op na. In de ochtend kon hij om 9 uur open zijn maar het kon ook elf uur worden en op sommige dagen was hij misschien helemaal niet open. Het was wel met humor opgeschreven en we moesten er wel om lachen maar hij was wel dicht. In de avond lekker gegeten en aan het eind nog wat centjes in de jukebox geworpen om de feestvreugde nog wat te verhogen. Op dinsdag maakten we de oversteek van west naar oost naar Kaikoura dat bekend staat om zijn walvissen.Hier stapten we dan ook de volgende dag op de boot om er enkele te kunnen spotten. Uiteindelijk hebben we er twee gezien en een hele hoop speelse dolfijntjes. Een indrukwekkend gezicht al met al. In de middag wilde we met dolfijnen gaan zwemmen maar helaas was dit vol tot en met zaterdag. Misschien kan dit later ergens anders nog een keer. De dag daarna reden wij een prachtige route door de Marlborough Sounds, een gebied met een soort fjorden en een hoop mooie baaitjes en strandjes. Maar even gestopt onderweg voor een verfrissing in een van deze baaitjes. Uiteindelijk gestrand in Havelock waar we maar weer eens gebarbequed hebben. Op donderdag vervolgden we onze weg naar Kaiteriteri gelegen in het Abel Tasman park. Dit park herbergt een groot aantal strandjes en baaitjes en veel tropisch regenwoud. Het leek ons een goed idee dit gebied eens vanuit een zeilboot te bekijken dus bespraken wij er een. Helaas zat het weer behoorlijk tegen want toen we de catamaran opstapten begon het keihard te plenzen. Dit samen met het ontbreken van wind zijn ongeveer de slechtste omstandigheden om in te zeilen maar het werd later wel beter en we hebben zelfs nog een stukje de zeilen opgehad. Niet helemaal geslaagd dus maar je kan niet alles hebben. Vrijdag moest er maar eens gezweet worden en gingen wij op pad voor een tocht langs de kust van het park van ongeveer vier uur. Onderweg nog even gezwommen op een prachtig klein strandje en almet al een mooie dag met dit keer ook prachtig weer. Dat mocht wel weer eens na een aantal dagen van vooral regen. Op de terugweg namen we een watertaxi waar tot onze verbazing iemand inzat die we al twee keer eerder ergens waren tegengekomen, Bessie. Zij was zo omgedoopt vanwege haar forse omvang naar Bessie Turf. Het zal waarschijnlijk wel niet de laatste keer geweest zijn dat we haar gezien hebben. In de avond reden we naar Nelson waar het volgens Dick goed stappen was dus dat moest dan maar eens gaan gebeuren, het was immers vrijdagavond. |
|
| Gewijzigd op ( zondag, 11 maart 2007 ) |
| < Vorige | Volgende > |
|---|